Dawno nie rozmawialiśmy:)

Wyślij kartkę

Cześć Tato!
To ja!
Dawno nie rozmawialiśmy:)
Uff ..muszę Ci powiedzieć, że coraz mi ciaśniej, coraz trudniej robić przewrotki i różne inne figury. Nie bardzo mi się to podoba. Ale co sobie poboksuję i pokopię – to moje! Jest jeszcze coś, co sprawia mi dużą frajdę. Słuchanie. Tak więc Tato i Mamo– mówcie do mnie! Mogę was słuchać bez końca.
Bardzo lubię też słuchać muzyki. Tylko – zmiłujcie się! – żadnego pitu pitu. Ale spokojna, melodyjna muzyka sprawia mi wiele radości. Kiedy słyszę coś pięknego i znanego, próbuję nawet tańczyć-tylko parkiet mam trochę mały:)
O tym, że mam oczy, to już chyba wiesz:) Ale czy uwierzysz, że wśród tych ciemności, jakie mi tu zafundowano, wreszcie mogę coś zobaczyć? Jeśli skieruje się na brzuch mamy strumień światła, np. z latarki, wtedy dostrzegam niewyraźną jaśniejszą plamę. Ja widzę! I nie mów mi, że to nic takiego – po siedmiu miesiącach ciemnicy zobaczyć jaśniejszą plamę to jest REWELACJA.
A gdy mama jest na słońcu z odsłoniętym brzuszkiem, widzę mglistą pomarańczową poświatę. Jest mi wtedy ciepło i dobrze. Świat jest piękny! Ciekawe, jak wygląda słońce z tamtej strony brzucha? Już za kilkanaście tygodni sam się o tym przekonam – zobaczę słońce, Ciebie, Mamę i cały świat.
Nie mogę się tego doczekać!!!
Ty też Tato?!