Jak Patrycja się złości — to słychać w powiecie

Wyślij kartkę

Jak Patrycja się złości — to słychać w powiecie,
Kwiaty więdną, a pies się chowa pod krzesłem, niestety! 🐶
Telewizor sam ścisza, czajnik ucieka z kuchni,
A ja już w trybie „przepraszam”, choć nic nie zrobiłem, no, uffni! 😅

„Kto zostawił skarpetki?!” — brzmi jak wyrok w sądzie,
A ja z pokerową miną: „Na pewno nie na podłodze!” 🎭
Wtedy piorun, błysk, grzmot i słowo „mąż…” w wersji dramatycznej,
A ja już w głowie piszę testament… ekspresowy, tematyczny. ⚰️😂

Lecz mija chwila, w oczach błysk,
Już nie ma furii, tylko błysk…
Uśmiech słodki, jak nutella na toście,
I znów zapominam, że bałem się o życie, o koście! 🍞❤️

Bo choć Patrycja jak tornado bywa,
To bez jej złości — życie nieżywa!
Bo jak się kocha taką kobietę,
To nawet foch ma swoją... poezję i etykietę! 😄💋