Oczywiście, że będę cię ranić

Wyślij kartkę

Oczywiście, że będę cię ranić.
Oczywiście, że ty mnie zranisz.
Oczywiście, że będziemy się krzywdzić nawzajem.
Ale to właśnie jest warunek istnienia — i miłości.
Bo każda bliskość niesie ze sobą ryzyko bólu.
Nie da się naprawdę kochać i jednocześnie pozostać nietkniętym.
Miłość to zawsze otwarcie drzwi, przez które mogą wejść zarówno czułość, jak i zranienie.
Aby stać się wiosną, trzeba zgodzić się na ryzyko zimy.
Aby być obecnością, trzeba przyjąć możliwość nieobecności.
Tak działa życie — nie da się przeżyć jego piękna bez dotknięcia jego cienia.
Nie uciekaj więc od ludzi tylko dlatego, że mogą cię zranić.
Nie buduj murów, które mają cię ochronić przed stratą,
bo razem z bólem odetną cię też od radości.
Lepiej nauczyć się żyć mądrze z bólem, niż udawać, że można przed nim uciec.
Jeśli chcesz prawdziwej miłości — naucz się przebaczać, rozmawiać, wracać.
Zrozum, że kłótnie, cisze i rozczarowania nie są końcem,
lecz częścią drogi, na której dwoje ludzi uczy się siebie.
Bo miłość nie polega na tym, by nigdy się nie zranić.
Miłość polega na tym, by mimo ran —
wciąż wybierać siebie nawzajem.