Przez śnieg i deszcz do Asi

Wyślij kartkę

Przez śnieg i deszcz do Asi

Przez drogi białe, trzydzieści długich zimowych kilometrów,
Gdzie wiatr po szybach tańczy, jak wędrowiec z dawnych metrów.
Mknę rankiem przed świtem, choć chłód o twarz się ociera —
Bo wiem, że na końcu drogi Twoje światło mnie wspiera.

Po mokrych chodnikach wspinam się po stopniach w górę,
Na trzecie piętro, gdzie klatka schodowa zna moją naturę.
Każdy krok bliżej Ciebie, każdy oddech jak nuta,
I serce szybciej bije, bo bliskość już drzwi uchyla.

A gdy je przekraczam — Twych ramion ciepło mnie wita,
Świat nagle mięknie, topnieją śniegi, a zima ustaje skryta.
W Twoich objęciach chwile są jak najpiękniejsze sny o poranku,
I wiem, że dla takiej magii warto wracać… każdego dnia bez wyjątku.