Wystawiam swą twarz do nieba

Wyślij kartkę

Kiedy zaczyna padać deszcz,
Wystawiam swą twarz do nieba,
Czuje jak chłodne krople studzą ból,
Zmywają ostatnie resztki cierpienia...
Rodzę się do życia na nowo, jak anioł,
Upadlam, by wstać i spojrzeć sobie w oczy,
Bez wyrzutu, pretensji, bez gniewu.
Taką mnie teraz widzisz, nagą, bezbronna,
Pozbawioną przeszłości, z jutrem w Twoich rękach,
Z otwartym sercem, podniesionym czołem,
Choć z przybrudzonymi skrzydłami,
Niepewnie stąpającą w rzeczywistości...
Zaopiekuj się mną, bądź słońcem...
Pójdę w Twoją stronę i cień zostanie w tyle...
Otocz ramieniem ciało, przytul,
A już nigdy nie spojrzę za siebie...Dla Ciebie mój mężu Tomeczku, twoja żoneczka Ania.